Dode Zenne: Milieubevoegdheid herfederaliseren aub

Brussels milieuminister Evelyne Huytebroeck (Ecolo) keert terug van de klimaattop in Kopenhagen. Dat lijkt geen slechte zaak: haar mogelijke inbreng in maatregelen tegen de klimaatopwarming van de planeet mag als mineur worden beschouwd in vergelijking met haar verpletterende verantwoordelijkheid in het dossier van het waterzuiveringsstation van Brussel.

De uitbater van dat station en de minister spreken elkaar in zowat alles tegen, van de datum waarop het zuiveringsstation stilviel, over de mogelijke oorzaken tot de juridische en financiële verantwoordelijkheid voor het falen. Ondertussen vervuilt de Zenne vrolijk verder als een open riool het hele Scheldebekken, en wordt deze urgentie straal door beide partijen genegeerd. Voor een Ecolo-politica kan dat tellen.

Maar het probleem gaat verder dan de ruzie tussen de minister en de directie van het waterzuiveringsbedrijf. Er is nogmaals pijnlijk aangetoond dat de milieubevoegdheid in en rond Brussel hopeloos inefficiënt is en een aanfluiting van goed bestuur. Datzelfde zagen we ook al bij de saga rond de geluidsnormen van Zaventem, waar de Brusselse overheid, die zo graag de internationale hoofdstad van Europa wil zijn en blijven, geluidsnormen invoerde die het onmogelijk maakten dat er nog een vliegtuig doorheen het Brusselse luchtruim kon vliegen. Het chaotisch versnipperen van het milieubeleid in de regio is een ramp.

Als Brussel haar grootstedelijke aspiraties wil behouden, zal het moeten beseffen dat daar ook een aantal competenties en verantwoordelijkheden tegenover staan, die ze tot op heden niet kan waarmaken. Aan het aantal mandatarissen kan het niet liggen: het gewest is vermoedelijk wereldrecordhouder wat betreft het aantal parlementsleden, ministers, burgemeesters en schepenen per vierkante kilometer. Het lijdt tot een bestuurlijk-institutioneel kluwen zonder gelijke, waarin men al eens een rivier kan doodmaken zonder dat iemand daar blijkbaar erg in heeft.

Omgekeerd dienen ook de andere gewesten begrip op te brengen voor de unieke positie van de hoofdstad, die een arme bevolking en dus weinig belastingopbrengsten moet koppelen aan een bovenproportioneel aantal maatschappelijke voorzieningen op alle gebieden. Het schrijnend gebrek aan opvangplaatsen voor daklozen is daar een jaarlijks weerkerend voorbeeld van.

Maar die grotere problematiek ontslaat minister Huytebroeck niet van haar dringende verantwoordelijkheid in deze kwestie.